Drama Name : 小芳 (Xiao Fang )Define My Life) ( Na Ying )
Lyrics 歌词
English
日本語
한국어
ภาษาไทย
Bahasa Indonesia
那年北風 描冰的細紋 nà nián běi fēng miáo bīng de xì wén That year the north wind traced fine lines in the ice
懸鈴木影下 整夜聊遠方星辰 xuán líng mù yǐng xià zhěng yè liáo yuǎn fāng xīng chén Beneath the plane trees we talked all night about distant stars
行囊很輕 心事卻沉 xíng náng hěn qīng xīn shì què chén My luggage was light but my heart was heavy
你說紅妝 不必等誰允准 nǐ shuō hóng zhuāng bù bì děng shuí yǔn zhǔn You said I did not need anyones permission to wear red
銀針挑破 黎明的灰燼 yín zhēn tiāo pò lí míng de huī jìn A silver needle pierced the ashes of dawn
紅線繞過指間 畫出自己的痕 hóng xiàn rào guò zhǐ jiān huà chū zì jǐ de hén A red thread wrapped around my fingers and drew my own path
針腳藏著 不馴的誠懇 zhēn jiǎo cáng zhe bù xùn de chéng kěn Every stitch held a wild sincerity
燭火搖曳 映亮決意眼神 zhú huǒ yáo yè yìng liàng jué yì yǎn shén The candlelight revealed the determination in my eyes
離家那晚 雨落無聲 lí jiā nà wǎn yǔ luò wú shēng The night I left home the rain fell without a sound
車窗倒影中 告別溫順 chē chuāng dào yǐng zhōng gào bié wēn shùn In the window reflection I said goodbye to obedience
相簿留在 舊木桌抽屜 xiàng cè liú zài jiù mù zhuō chōu tì The photo album stayed in the old wooden drawer
帶走一捧 故鄉的塵 dài zǒu yì pěng gù xiāng de chén I carried a handful of dust from my hometown
我穿紅妝 走向那 自己的清晨 wǒ chuān hóng zhuāng zǒu xiàng nà zì jǐ de qīng chén I wear red and walk toward my own morning
不跟人潮 拐進那 別人的劇本 bù gēn rén cháo guǎi jìn nà bié rén de jù běn I do not follow the crowd into someone elses story
鼓點踏過 長街與 異鄉苔痕 gǔ diǎn tà guò cháng jiē yǔ yì xiāng tái hén The beat echoes through long streets and unfamiliar paths
裙擺之下 有風 也有根系深 qún bǎi zhī xià yǒu fēng yě yǒu gēn xì shēn Beneath my skirt there is wind and there are deep roots
後來城市 霓虹換星辰 hòu lái chéng shì ní hóng huàn xīng chén Later the city lights replaced the stars
學會把鄉音 釀成鎧甲與韌 xué huì bǎ xiāng yīn niàng chéng kǎi jiǎ yǔ rèn I learned to turn my hometown voice into armor and strength
撞過南牆 也護住天真 zhuàng guò nán qiáng yě hù zhù tiān zhēn I hit dead ends but still protected my innocence
懸鈴在夢裡 沙沙地問 xuán líng zài mèng lǐ shā shā de wèn In my dreams the plane trees softly whispered
離家那晚 雨落無聲 lí jiā nà wǎn yǔ luò wú shēng The night I left home the rain fell without a sound
車窗倒影中 告別溫順 chē chuāng dào yǐng zhōng gào bié wēn shùn In the window reflection I said goodbye to obedience
相簿留在 舊木桌抽屜 xiàng cè liú zài jiù mù zhuō chōu tì The photo album stayed in the old wooden drawer
帶走一捧 故鄉的塵 dài zǒu yì pěng gù xiāng de chén I carried a handful of dust from my hometown
我穿紅妝 走向那 自己的清晨 wǒ chuān hóng zhuāng zǒu xiàng nà zì jǐ de qīng chén I wear red and walk toward my own morning
不跟人潮 拐進那 別人的劇本 bù gēn rén cháo guǎi jìn nà bié rén de jù běn I do not follow the crowd into someone elses story
鼓點踏過 長街與 異鄉苔痕 gǔ diǎn tà guò cháng jiē yǔ yì xiāng tái hén The beat echoes through long streets and unfamiliar paths
裙擺之下 有風 也有根系深 qún bǎi zhī xià yǒu fēng yě yǒu gēn xì shēn Beneath my skirt there is wind and there are deep roots
我披紅妝 握過手 也敢獨身 wǒ pī hóng zhuāng wò guò shǒu yě gǎn dú shēn I wear red and I dare to stand alone after every handshake
笑著對抗 這世界 所有默認 xiào zhe duì kàng zhè shì jiè suǒ yǒu mò rèn I smile as I face everything this world expects of me
鄉音淬成 骨頭裡 溫柔刀刃 xiāng yīn cuì chéng gǔ zi lǐ wēn róu dāo rèn My hometown voice is forged into a gentle blade within my soul
活成自己 最驕傲 的人 huó chéng zì jǐ zuì jiāo ào de rén I become the person I am most proud to be
當我懂得 靜聽那微光 dāng wǒ dǒng dé jìng tīng nà wēi guāng When I learned to listen to the quiet light
方向便在手紋裡 柔亮而堅韌 fāng xiàng biàn zài shǒu wén lǐ róu liàng ér jiān rèn The direction was already in the lines of my hands gentle and strong
不必誰懂 是星辰或微塵 bù bì shuí dǒng shì xīng chén huò wēi chén No one needs to understand whether I am a star or a speck of dust
我的軌跡 自會柔亮而堅韌 wǒ de guǐ jì zì huì róu liàng ér jiān rèn My own path will always shine with gentle strength
我是自己 破曉的年輪 wǒ shì zì jǐ pò xiǎo de nián lún I am the first light of my own dawn
那年北风 描冰的细纹 nà nián běi fēng miáo bīng de xì wén あの年、北風が氷に細やかな紋様を描く
悬铃木影下 整夜聊远方星辰 xuán líng mù yǐng xià zhěng yè liáo yuǎn fāng xīng chén プラタナスの木陰で、一晩中遠くの星を語り合う
行囊很轻 心事却沉 xíng náng hěn qīng xīn shì què chén 荷物は軽いが、胸の内は重く沈む
你说红妆 不必等谁允准 nǐ shuō hóng zhuāng bù bì děng shuí yǔn zhǔn 君は言う、紅い衣装に誰の許可も要らないと
银针挑破 黎明的灰烬 yín zhēn tiāo pò lí míng de huī jìn 銀の針が夜明けの灰をかき破る
红线绕过指间 画出自己的痕 hóng xiàn rào guò zhǐ jiān huà chū zì jǐ de hén 赤い糸が指を巡り、自らの軌跡を描く
针脚藏着 不驯的诚恳 zhēn jiǎo cáng zhe bù xùn de chéng kěn 縫い目に、従わない真摯な心が宿る
烛火摇曳 映亮决意眼神 zhú huǒ yáo yè yìng liàng jué yì yǎn shén 揺れる蝋燭の火が、決意に満ちた瞳を照らす
离家那晚 雨落无声 lí jiā nà wǎn yǔ luò wú shēng 故郷を離れた夜、雨は音もなく降る
车窗倒影中 告别温顺 chē chuāng dào yǐng zhōng gào bié wēn shùn 車窓の映る自分に、従順だった過去に別れを告げる
相册留在 旧木桌抽屉 xiàng cè liú zài jiù mù zhuō chōu tì アルバムは古い木机の引き出しに残した
带走一捧 故乡的尘 dài zǒu yì pěng gù xiāng de chén 故郷の土を一握り持ち出す
我穿红妆 走向那 自己的清晨 wǒ chuān hóng zhuāng zǒu xiàng nà zì jǐ de qīng chén 紅い衣を身にまとい、自分だけの朝へ歩む
不跟人潮 拐进那 别人的剧本 bù gēn rén cháo guǎi jìn nà bié rén de jù běn 人混みに従わず、他人の物語に入り込まない
鼓点踏过 长街与 异乡苔痕 gǔ diǎn tà guò cháng jiē yǔ yì xiāng tái hén 太鼓のリズムが長い通りと異郷の苔道を踏む
裙摆之下 有风 也有根系深 qún bǎi zhī xià yǒu fēng yě yǒu gēn xì shēn スカートの裾には風が、深く張り巡らされた根も宿る
后来城市 霓虹换星辰 hòu lái chéng shì ní hóng huàn xīng chén やがて街のネオンが星空に代わった
学会把乡音 酿成铠甲与韧 xué huì bǎ xiāng yīn niàng chéng kǎi jiǎ yǔ rèn 故郷の訛りを、鎧と強さに練り上げる術を覚えた
撞过南墙 也护住天真 zhuàng guò nán qiáng yě hù zhù tiān zhēn 壁にぶつかっても、無邪気な心を守り通す
悬铃在梦里 沙沙地问 xuán líng zài mèng lǐ shā shā de wèn 夢の中のプラタナスがそよぎ、問いかけてくる
离家那晚 雨落无声 lí jiā nà wǎn yǔ luò wú shēng 故郷を離れた夜、雨は音もなく降る
车窗倒影中 告别温顺 chē chuāng dào yǐng zhōng gào bié wēn shùn 車窓の映る自分に、従順だった過去に別れを告げる
相册留在 旧木桌抽屉 xiàng cè liú zài jiù mù zhuō chōu tì アルバムは古い木机の引き出しに残した
带走一捧 故乡的尘 dài zǒu yì pěng gù xiāng de chén 故郷の土を一握り持ち出す
我穿红妆 走向那 自己的清晨 wǒ chuān hóng zhuāng zǒu xiàng nà zì jǐ de qīng chén 紅い衣を身にまとい、自分だけの朝へ歩む
不跟人潮 拐进那 别人的剧本 bù gēn rén cháo guǎi jìn nà bié rén de jù běn 人混みに従わず、他人の物語に入り込まない
鼓点踏过 长街与 异乡苔痕 gǔ diǎn tà guò cháng jiē yǔ yì xiāng tái hén 太鼓のリズムが長い通りと異郷の苔道を踏む
裙摆之下 有风 也有根系深 qún bǎi zhī xià yǒu fēng yě yǒu gēn xì shēn スカートの裾には風が、深く張り巡らされた根も宿る
我披红妆 握过手 也敢独身 wǒ pī hóng zhuāng wò guò shǒu yě gǎn dú shēn 紅衣をまとい、人と握手した後も、一人で立つ勇気を持つ
笑着对抗 这世界 所有默认 xiào zhe duì kàng zhè shì jiè suǒ yǒu mò rèn 笑いながら、世間の既定の価値観に立ち向かう
乡音淬成 骨子里 温柔刀刃 xiāng yīn cuì chéng gǔ zi lǐ wēn róu dāo rèn 故郷の声が、魂に宿る優しい刃となる
活成自己 最骄傲 的人 huó chéng zì jǐ zuì jiāo ào de rén 自分自身が誇れる存在になる
当我懂得 静听那微光 dāng wǒ dǒng dé jìng tīng nà wēi guāng 微かな光の囁きを静かに聴き取れるようになった時
方向便在手纹里 柔亮而坚韧 fāng xiàng biàn zài shǒu wén lǐ róu liàng ér jiān rèn 進むべき道は手相に宿り、柔らかく輝き、強靭である
不必谁懂 是星辰或微尘 bù bì shuí dǒng shì xīng chén huò wēi chén 自分が星か塵か、他人に理解されなくても構わない
我的轨迹 自会柔亮而坚韧 wǒ de guǐ jì zì huì róu liàng ér jiān rèn 私の歩みは、優しく輝き、強靭に輝き続ける
我是自己 破晓的年轮 wǒ shì zì jǐ pò xiǎo de nián lún 私自身が、自らの夜明けを刻む年輪だ
那年北风 描冰的细纹 nà nián běi fēng miáo bīng de xì wén 그 해 북풍이 얼음 위 가는 선을 그렸네
悬铃木影下 整夜聊远方星辰 xuán líng mù yǐng xià zhěng yè liáo yuǎn fāng xīng chén 플라타너스 그늘 아래 밤새 멀리 별들을 이야기했고
行囊很轻 心事却沉 xíng náng hěn qīng xīn shì què chén 짐은 가벼운데 마음속 고민은 무겁고
你说红妆 不必等谁允准 nǐ shuō hóng zhuāng bù bì děng shuí yǔn zhǔn 붉은 옷 입는 데 누군가의 허락 기다릴 필요 없다고 넌 말했어
银针挑破 黎明的灰烬 yín zhēn tiāo pò lí míng de huī jìn 은바늘로 새벽의 재를 찔러 꿰뚫고
红线绕过指间 画出自己的痕 hóng xiàn rào guò zhǐ jiān huà chū zì jǐ de hén 붉은 실이 손가락 사이 감돌며 나만의 흔적을 그려내
针脚藏着 不驯的诚恳 zhēn jiǎo cáng zhe bù xùn de chéng kěn 바느질 자국 속엔 길들여지지 않은 진정함이 담겨
烛火摇曳 映亮决意眼神 zhú huǒ yáo yè yìng liàng jué yì yǎn shén 촛불 흔들리며 결연한 눈빛을 비추네
离家那晚 雨落无声 lí jiā nà wǎn yǔ luò wú shēng 집 떠나던 그날 밤 비는 소리 없이 내렸고
车窗倒影中 告别温顺 chē chuāng dào yǐng zhōng gào bié wēn shùn 차창 비친 모습 속 순종하던 나와 작별했네
相册留在 旧木桌抽屉 xiàng cè liú zài jiù mù zhuō chōu tì 사진첩은 낡은 나무 서랍 안에 남겨두고
带走一捧 故乡的尘 dài zǒu yì pěng gù xiāng de chén 고향 흙 한 움큼만 품에 안고 떠났어
我穿红妆 走向那 自己的清晨 wǒ chuān hóng zhuāng zǒu xiàng nà zì jǐ de qīng chén 붉은 옷 걸치고 나만의 새벽을 향해 걷고
不跟人潮 拐进那 别人的剧本 bù gēn rén cháo guǎi jìn nà bié rén de jù běn 군중 따라가 남의 인생 대본 속에 빠지지 않아
鼓点踏过 长街与 异乡苔痕 gǔ diǎn tà guò cháng jiē yǔ yì xiāng tái hén 북소리가 긴 거리와 타향의 이끼 자국을 밟고 지나가
裙摆之下 有风 也有根系深 qún bǎi zhī xià yǒu fēng yě yǒu gēn xì shēn 치마 폭 아래 바람도 흐르고 깊은 뿌리도 뻗어있네
后来城市 霓虹换星辰 hòu lái chéng shì ní hóng huàn xīng chén 세월 흘러 도시 네온이 별자리를 대체했고
学会把乡音 酿成铠甲与韧 xué huì bǎ xiāng yīn niàng chéng kǎi jiǎ yǔ rèn 고향 말을 갑옷과 끈기로 빚어내는 법을 배웠어
撞过南墙 也护住天真 zhuàng guò nán qiáng yě hù zhù tiān zhēn 벽에 부딪혀 좌절해도 순수함은 지켜냈네
悬铃在梦里 沙沙地问 xuán líng zài mèng lǐ shā shā de wèn 꿈속 플라타너스는 스치는 소리로 묻고
离家那晚 雨落无声 lí jiā nà wǎn yǔ luò wú shēng 집 떠나던 그날 밤 비는 소리 없이 내렸고
车窗倒影中 告别温顺 chē chuāng dào yǐng zhōng gào bié wēn shùn 차창 비친 모습 속 순종하던 나와 작별했네
相册留在 旧木桌抽屉 xiàng cè liú zài jiù mù zhuō chōu tì 사진첩은 낡은 나무 서랍 안에 남겨두고
带走一捧 故乡的尘 dài zǒu yì pěng gù xiāng de chén 고향 흙 한 움큼만 품에 안고 떠났어
我穿红妆 走向那 自己的清晨 wǒ chuān hóng zhuāng zǒu xiàng nà zì jǐ de qīng chén 붉은 옷 걸치고 나만의 새벽을 향해 걷고
不跟人潮 拐进那 别人的剧本 bù gēn rén cháo guǎi jìn nà bié rén de jù běn 군중 따라가 남의 인생 대본 속에 빠지지 않아
鼓点踏过 长街与 异乡苔痕 gǔ diǎn tà guò cháng jiē yǔ yì xiāng tái hén 북소리가 긴 거리와 타향의 이끼 자국을 밟고 지나가
裙摆之下 有风 也有根系深 qún bǎi zhī xià yǒu fēng yě yǒu gēn xì shēn 치마 폭 아래 바람도 흐르고 깊은 뿌리도 뻗어있네
我披红妆 握过手 也敢独身 wǒ pī hóng zhuāng wò guò shǒu yě gǎn dú shēn 붉은 옷 걸치고 수많은 사람과 악수해도 홀로 설 용기가 생기고
笑着对抗 这世界 所有默认 xiào zhe duì kàng zhè shì jiè suǒ yǒu mò rèn 세상이 당연히 강요하는 모든 틀을 웃으며 거스르네
乡音淬成 骨子里 温柔刀刃 xiāng yīn cuì chéng gǔ zi lǐ wēn róu dāo rèn 고향 말은 내 뼛속에 부드럽지만 날카로운 칼날로 단련됐고
活成自己 最骄傲 的人 huó chéng zì jǐ zuì jiāo ào de rén 스스로 가장 자랑스러운 모습으로 살아가리
当我懂得 静听那微光 dāng wǒ dǒng dé jìng tīng nà wēi guāng 희미한 빛의 목소리를 고요히 듣는 법을 알았을 때
方向便在手纹里 柔亮而坚韧 fāng xiàng biàn zài shǒu wén lǐ róu liàng ér jiān rèn 나아갈 방향은 손금 속에 부드럽고 밝고 끈질기게 새겨져
不必谁懂 是星辰或微尘 bù bì shuí dǒng shì xīng chén huò wēi chén 내가 별인지 먼지인지 남이 이해해줄 필요 없어
我的轨迹 自会柔亮而坚韧 wǒ de guǐ jì zì huì róu liàng ér jiān rèn 나만의 흔적은 스스로 부드럽고 밝고 끈질기게 빛날 거야
我是自己 破晓的年轮 wǒ shì zì jǐ pò xiǎo de nián lún 나는 스스로 새벽을 열어가는 나무 나이테 같은 존재
那年北风 描冰的细纹 nà nián běi fēng miáo bīng de xì wén ปีหนึ่งสายลมเหนือวาดลายเส้นละเอียดบนก้อนน้ำแข็ง
悬铃木影下 整夜聊远方星辰 xuán líng mù yǐng xià zhěng yè liáo yuǎn fāng xīng chén ใต้เงาต้นพลาตานัส คุยเรื่องดวงดาวที่ไกลออกไปตลอดคืน
行囊很轻 心事却沉 xíng náng hěn qīng xīn shì què chén กระเป๋าเดินทางเบาเบา แต่ภาระในหัวใจหนักอึ้ง
你说红妆 不必等谁允准 nǐ shuō hóng zhuāng bù bì děng shuí yǔn zhǔn คุณกล่าวว่าชุดแดง ไม่จำเป็นต้องรอใครอนุญาต
银针挑破 黎明的灰烬 yín zhēn tiāo pò lí míng de huī jìn เข็มเงินแยกทะลุเถ้าของอรุณรุ่ง
红线绕过指间 画出自己的痕 hóng xiàn rào guò zhǐ jiān huà chū zì jǐ de hén เส้นด้ายแดงพันรอบนิ้ว วาดร่องรอยของตัวเองขึ้นมา
针脚藏着 不驯的诚恳 zhēn jiǎo cáng zhe bù xùn de chéng kěn รอยเย็บซ่อนความจริงใจที่ไม่ยอมเชื่อฟัง
烛火摇曳 映亮决意眼神 zhú huǒ yáo yè yìng liàng jué yì yǎn shén เปลวเทียนสั่นไหว ส่องสว่างสายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
离家那晚 雨落无声 lí jiā nà wǎn yǔ luò wú shēng คืนคืนหนึ่งที่จากบ้าน สายฝนตกโดยไร้เสียง
车窗倒影中 告别温顺 chē chuāng dào yǐng zhōng gào bié wēn shùn ในเงาสะท้อนหน้าต่างรถ ลาก่อนความอ่อนน้อมเชื่อฟัง
相册留在 旧木桌抽屉 xiàng cè liú zài jiù mù zhuō chōu tì อัลบั้มรูปทิ้งไว้ในลิ้นชักโต๊ะไม้เก่า
带走一捧 故乡的尘 dài zǒu yì pěng gù xiāng de chén พกฝุ่นบ้านเกิดหนึ่งกำมือไปด้วย
我穿红妆 走向那 自己的清晨 wǒ chuān hóng zhuāng zǒu xiàng nà zì jǐ de qīng chén ฉันสวมชุดแดง ก้าวไปสู่อรุณของตัวเอง
不跟人潮 拐进那 别人的剧本 bù gēn rén cháo guǎi jìn nà bié rén de jù běn ไม่ตามฝูงชนเลี้ยวเข้าบทละครของคนอื่น
鼓点踏过 长街与 异乡苔痕 gǔ diǎn tà guò cháng jiē yǔ yì xiāng tái hén จังหวะกลองเหยียบผ่านถนนยาวและร่องรอยมอสในเมืองแปลก
裙摆之下 有风 也有根系深 qún bǎi zhī xià yǒu fēng yě yǒu gēn xì shēn ใต้กระโปรงมีสายลม และรากที่ฝังลึก
后来城市 霓虹换星辰 hòu lái chéng shì ní hóng huàn xīng chén ต่อมาแสงนีออนในเมืองแทนที่ดวงดาว
学会把乡音 酿成铠甲与韧 xué huì bǎ xiāng yīn niàng chéng kǎi jiǎ yǔ rèn เรียนรู้ที่จะกลั่นเสียงบ้านเกิดให้กลายเป็นเกราะและความเข้มแข็ง
撞过南墙 也护住天真 zhuàng guò nán qiáng yě hù zhù tiān zhēn แม้ชนกำแพงปิดตาย ก็ยังปกป้องความไร้เดียงสาไว้
悬铃在梦里 沙沙地问 xuán líng zài mèng lǐ shā shā de wèn ต้นพลาตานัสในความฝันส่งเสียงซากซักราวกับกำลังถาม
离家那晚 雨落无声 lí jiā nà wǎn yǔ luò wú shēng คืนคืนหนึ่งที่จากบ้าน สายฝนตกโดยไร้เสียง
车窗倒影中 告别温顺 chē chuāng dào yǐng zhōng gào bié wēn shùn ในเงาสะท้อนหน้าต่างรถ ลาก่อนความอ่อนน้อมเชื่อฟัง
相册留在 旧木桌抽屉 xiàng cè liú zài jiù mù zhuō chōu tì อัลบั้มรูปทิ้งไว้ในลิ้นชักโต๊ะไม้เก่า
带走一捧 故乡的尘 dài zǒu yì pěng gù xiāng de chén พกฝุ่นบ้านเกิดหนึ่งกำมือไปด้วย
我穿红妆 走向那 自己的清晨 wǒ chuān hóng zhuāng zǒu xiàng nà zì jǐ de qīng chén ฉันสวมชุดแดง ก้าวไปสู่อรุณของตัวเอง
不跟人潮 拐进那 别人的剧本 bù gēn rén cháo guǎi jìn nà bié rén de jù běn ไม่ตามฝูงชนเลี้ยวเข้าบทละครของคนอื่น
鼓点踏过 长街与 异乡苔痕 gǔ diǎn tà guò cháng jiē yǔ yì xiāng tái hén จังหวะกลองเหยียบผ่านถนนยาวและร่องรอยมอสในเมืองแปลก
裙摆之下 有风 也有根系深 qún bǎi zhī xià yǒu fēng yě yǒu gēn xì shēn ใต้กระโปรงมีสายลม และรากที่ฝังลึก
我披红妆 握过手 也敢独身 wǒ pī hóng zhuāng wò guò shǒu yě gǎn dú shēn ฉันสวมชุดแดง แม้เคยจับมือใคร ก็กล้าดำเนินชีวิตคนเดียว
笑着对抗 这世界 所有默认 xiào zhe duì kàng zhè shì jiè suǒ yǒu mò rèn ต่อต้านกฎที่ทุกคนยอมรับด้วยรอยยิ้ม
乡音淬成 骨子里 温柔刀刃 xiāng yīn cuì chéng gǔ zi lǐ wēn róu dāo rèn เสียงบ้านเกิดถูกชุบให้กลายเป็นคมมีดอ่อนโยนที่ฝังในกระดูก
活成自己 最骄傲 的人 huó chéng zì jǐ zuì jiāo ào de rén ใช้ชีวิตเป็นตัวที่ตัวเองภูมิใจที่สุด
当我懂得 静听那微光 dāng wǒ dǒng dé jìng tīng nà wēi guāng เมื่อฉันเรียนรู้ที่จะเงียบฟังแสงอ่อนละมุน
方向便在手纹里 柔亮而坚韧 fāng xiàng biàn zài shǒu wén lǐ róu liàng ér jiān rèn ทิศทางก็อยู่ในลายมือ สว่างอ่อนโยนแต่เข้มแข็ง
不必谁懂 是星辰或微尘 bù bì shuí dǒng shì xīng chén huò wēi chén ไม่จำเป็นต้องมีใครเข้าใจ ว่าฉันคือดวงดาวหรือฝุ่นละอองเล็กๆ
我的轨迹 自会柔亮而坚韧 wǒ de guǐ jì zì huì róu liàng ér jiān rèn เส้นทางของฉัน จะเปล่งแสงอ่อนโยนและคงมั่นเอง
我是自己 破晓的年轮 wǒ shì zì jǐ pò xiǎo de nián lún ฉันคือวงปีแห่งอรุณรุ่งของตัวฉันเอง
那年北风 描冰的细纹 nà nián běi fēng miáo bīng de xì wén Tahun itu angin utara menggambar guratan halus di atas es
悬铃木影下 整夜聊远方星辰 xuán líng mù yǐng xià zhěng yè liáo yuǎn fāng xīng chén Di bawah bayangan pohon platan, kita mengobrol sepanjang malam tentang bintang di kejauhan
行囊很轻 心事却沉 xíng náng hěn qīng xīn shì què chén Tas perjalanan ringan, namun beban hati terasa berat
你说红妆 不必等谁允准 nǐ shuō hóng zhuāng bù bì děng shuí yǔn zhǔn Kau berkata gaun merah tidak perlu menunggu izin siapa pun
银针挑破 黎明的灰烬 yín zhēn tiāo pò lí míng de huī jìn Jarum perak menembus abu fajar
红线绕过指间 画出自己的痕 hóng xiàn rào guò zhǐ jiān huà chū zì jǐ de hén Benang merah melingkari jari, menggambar jejak milikku sendiri
针脚藏着 不驯的诚恳 zhēn jiǎo cáng zhe bù xùn de chéng kěn Setiap jahitan menyembunyikan ketulusan yang keras kepala
烛火摇曳 映亮决意眼神 zhú huǒ yáo yè yìng liàng jué yì yǎn shén Lilin bergoyang, menerangi tatapan penuh tekad
离家那晚 雨落无声 lí jiā nà wǎn yǔ luò wú shēng Malam saat aku meninggalkan rumah, hujan turun tanpa suara
车窗倒影中 告别温顺 chē chuāng dào yǐng zhōng gào bié wēn shùn Di bayangan kaca mobil, aku berpamitan dengan sifat penurutku
相册留在 旧木桌抽屉 xiàng cè liú zài jiù mù zhuō chōu tì Album foto tertinggal di laci meja kayu tua
带走一捧 故乡的尘 dài zǒu yì pěng gù xiāng de chén Membawa segenggam tanah kelahiran bersamaku
我穿红妆 走向那 自己的清晨 wǒ chuān hóng zhuāng zǒu xiàng nà zì jǐ de qīng chén Aku mengenakan gaun merah, melangkah menuju fajar milikku sendiri
不跟人潮 拐进那 别人的剧本 bù gēn rén cháo guǎi jìn nà bié rén de jù běn Tidak mengikuti kerumunan masuk ke naskah orang lain
鼓点踏过 长街与 异乡苔痕 gǔ diǎn tà guò cháng jiē yǔ yì xiāng tái hén Irama drum melintasi jalan panjang dan lumut negeri asing
裙摆之下 有风 也有根系深 qún bǎi zhī xià yǒu fēng yě yǒu gēn xì shēn Di bawah lipatan rok ada angin, juga akar yang dalam
后来城市 霓虹换星辰 hòu lái chéng shì ní hóng huàn xīng chén Kemudian lampu neon kota menggantikan bintang langit
学会把乡音 酿成铠甲与韧 xué huì bǎ xiāng yīn niàng chéng kǎi jiǎ yǔ rèn Belajar merubah logat kampung menjadi zirah dan ketangguhan
撞过南墙 也护住天真 zhuàng guò nán qiáng yě hù zhù tiān zhēn Meski pernah menabrak dinding, tetap menjaga kepolosan hati
悬铃在梦里 沙沙地问 xuán líng zài mèng lǐ shā shā de wèn Pohon platan berbisik pelan di dalam mimpiku
离家那晚 雨落无声 lí jiā nà wǎn yǔ luò wú shēng Malam saat aku meninggalkan rumah, hujan turun tanpa suara
车窗倒影中 告别温顺 chē chuāng dào yǐng zhōng gào bié wēn shùn Di bayangan kaca mobil, aku berpamitan dengan sifat penurutku
相册留在 旧木桌抽屉 xiàng cè liú zài jiù mù zhuō chōu tì Album foto tertinggal di laci meja kayu tua
带走一捧 故乡的尘 dài zǒu yì pěng gù xiāng de chén Membawa segenggam tanah kelahiran bersamaku
我穿红妆 走向那 自己的清晨 wǒ chuān hóng zhuāng zǒu xiàng nà zì jǐ de qīng chén Aku mengenakan gaun merah, melangkah menuju fajar milikku sendiri
不跟人潮 拐进那 别人的剧本 bù gēn rén cháo guǎi jìn nà bié rén de jù běn Tidak mengikuti kerumunan masuk ke naskah orang lain
鼓点踏过 长街与 异乡苔痕 gǔ diǎn tà guò cháng jiē yǔ yì xiāng tái hén Irama drum melintasi jalan panjang dan lumut negeri asing
裙摆之下 有风 也有根系深 qún bǎi zhī xià yǒu fēng yě yǒu gēn xì shēn Di bawah lipatan rok ada angin, juga akar yang dalam
我披红妆 握过手 也敢独身 wǒ pī hóng zhuāng wò guò shǒu yě gǎn dú shēn Aku mengenakan gaun merah, sudah bersalaman namun berani melangkah sendirian
笑着对抗 这世界 所有默认 xiào zhe duì kàng zhè shì jiè suǒ yǒu mò rèn Melawan semua norma dunia ini dengan senyuman
乡音淬成 骨子里 温柔刀刃 xiāng yīn cuì chéng gǔ zi lǐ wēn róu dāo rèn Logat kampung menempa bilah lembut di dalam jiwaku
活成自己 最骄傲 的人 huó chéng zì jǐ zuì jiāo ào de rén Hidup menjadi sosok yang paling kubanggakan
当我懂得 静听那微光 dāng wǒ dǒng dé jìng tīng nà wēi guāng Saat aku mengerti untuk mendengarkan cahaya redup dengan tenang
方向便在手纹里 柔亮而坚韧 fāng xiàng biàn zài shǒu wén lǐ róu liàng ér jiān rèn Arah hidup sudah tertulis di garis tangan, lembut namun tangguh
不必谁懂 是星辰或微尘 bù bì shuí dǒng shì xīng chén huò wēi chén Tidak perlu ada yang mengerti apakah aku bintang atau debu kecil
我的轨迹 自会柔亮而坚韧 wǒ de guǐ jì zì huì róu liàng ér jiān rèn Jejak hidupku sendiri akan bersinar lembut dan tangguh selamanya
我是自己 破晓的年轮 wǒ shì zì jǐ pò xiǎo de nián lún Aku adalah lingkaran tahun yang membawa fajar untuk diriku sendiri
Comments
Post a Comment